Nå er det ikkje gøy lenger:-(

I morgen skal vi ha vår 15 "livsviktige prøve" sidan vi kom hit. Og eg kjenner at det ikkje er gøy lenger å halde på slik. Det er skikkeleg vanskeleg å motivere seg for å lese, og eg tenker at det får bare gå som det går. Eg innrømmer at det er ein ekkel følelse å ha. Det å ikkje klare å lese til ein eksamen som eg evt. må ta om at om eg stryker. Men sånn er det altså.

Det er egentlig mange ting som går oss på nervene for tida. Tenk at det var 2 av spørsmåla på eksamen som ikkje hadde nokon rette svar! Tenk at det på samme eksamen var 4 eller 5 spørsmål der fasiten var feil, slik at alt måtte gjennomgåast om igjen! Tenk at enkelte av lærarane ikkje er sikre på kva svar som er rett når det gjeld enkelte av øvingsoppgåvene vi får. Det må jo høyrast rart ut, men oppå mange ting, så vert dette heilt pyton. Vi irriterer oss og over dei ca 100 16-17-18 åringane som bur her på bruket og som bråker om nettene og kaster mat på kvarandre når dei et. Hans Martin meinte han kom til å reise herfra som ein bitter gammel mann, og det kan nok fort skje med fleire av oss.

Eg her nok ikkje heilt på topp psykisk for tida. Det er mykje stress, hjemlengsel osv. Så akkurat nå orkar eg ikkje å se voldelige filmar. Eg vil bare ha "feel good" filmar, som får meg til å smile og bli glad.... Teit, men veit at slik er det for fleire her.

Akkurat nå står tyske unge menn ikkje høgt på lista her. Vi vokner fleire gonger om nettene (spesielt ille natt til fredag og natt til mandag) av bråk ute. Dei gjer egentlig ikkje hærverk, dei bare er ungdom som snakker, roper, sparker på blikkboksar m.m. rett utanfor vinduet mitt. Nått gudd.

I morgon er det altså innstillingsprøve i AFI. Det er 40 spørsmål på 60 minutt med oppgåver frå alle fag vi har hatt til nå.

I morgon skal eg og ta turen til NOVASOL kontoret i Sønderborg. Dei meinte vi ikkje hadde vaska godt nok etter oss. Eg reknar med dei får sjokk når eg møter opp på kontoret og klager i staden for å ringe dei. Eg skal ikkje gje meg før dei gjer seg. Skal bli morro og sjå i morgon.

Ellers ringte Terje fra Flytårnet i Florø til meg i dag. Han sa at dei nå offisielt hadda takka ja til 2 aspirantar. Eg fortalte han jo at det var kun 2 som ville til Florø, og så sa fekk eg nå fortalt han litt om John Andreas.

Det vart ikkje trening i dag, men avslutta dagen med nokre armhevingar for skams skuld. Patetisk.